door Nanda Van Gestel

Mijn hobby is paardrijden en het grappige is dat ik met mijn paarden op dezelfde manier om ga als met mijn kinderen; namelijk door ze een zo groot mogelijke vrijheid te geven en ze niet onder druk te zetten. Ik rijd mijn merrie, die er om bekend stond onhandelbaar te zijn, zonder hoofdstel en dus zonder teugels. Vaak denken mensen dat wanneer je paarden of kinderen niet beteugelt, ze een loopje met je zullen nemen maar ik heb juist meer controle over paard en kinderen door ze volledig vrij te laten. Er moet natuurlijk wel iets in de plaats komen van die teugels en dat ‘iets’ is respect.

Sommige mensen denken dat respect iets is wat je af kunt dwingen; iets waarop je op basis van je positie, leeftijd of wat dan ook, recht hebt. Dat is niet wat ik hier bedoel; een echt natuurlijk respect kun je namelijk nooit afdwingen; het kan alleen vrijwillig gegeven worden. Om het respect van je kinderen (paard of wie dan ook) te verdienen is het noodzakelijk om allereerst jezelf te respecteren. Zelfrespect uit zich in het stellen van grenzen die recht uit je hart komen; het uit zich in het trouw durven blijven aan je ware gevoelens. Ik besef dat dit een beetje vaag kan klinken dus ik zal het met een voorbeeld illustreren:
Stijn zette op een gegeven moment steeds de televisie aan, ik had hem een aantal malen vriendelijk gevraagd of hij hem uit wilde zetten, maar daar stoorde hij zich niet aan. Ik probeerde allerlei andere activiteiten aan te bieden, maar daar ging hij niet op in. Na een poosje voelde ik me echt gefrustreerd want met de tv aan was het voor mij onmogelijk om een goede sfeer te creeren. Toen werd ik kwaad en riep ik dat de tv uit moest! Bah, daar baalde ik zelf van want dat is nu net de manier waarop ik niet met mijn kinderen om wens te gaan. Stijn stoorde zich er echter niet aan; hij lachte om mijn vertoning en zette de tv weer aan. Uiteindelijk realiseerde ik me dat ik dit helemaal niet hoefde te accepteren; ik vond mijn zelfrespect terug en deed wat ik met heel mijn hart wilde doen; ik pakte de tv op en zette hem in een kast die ik af kon sluiten. Voor mij voelde dat zo goed en bevrijdend dat ik maar met moeite een lach kon onderdrukken. Stijn’s reactie verbaasde me enorm want in plaats van kwaad te worden, wat ik had verwacht, kwam hij naar me toe en gaf me een dikke kus. "Dat heb je goed gedaan mam" zei hij en hij ging lief spelen.

Kinderen willen hun ouders kunnen respecteren, maar ze moeten wel voelen dat wij dat respect ook verdienen. Wanneer wij grenzen durven stellen die recht uit ons hart komen; die voortkomen uit zelfrespect, verdienen we het respect van onze kinderen. Als onze kinderen ons respecteren willen ze met ons samenwerken en hebben we geen dwang of regels meer nodig; dan kunnen we de teugels laten vieren.