door Nanda Van Gestel

Toen we net in Ierland waren aangekomen bezochten we een oud kasteel. We moesten naar boven via een smalle wenteltrap en voor Rutger, onze oudste die lichamelijke beperkingen heeft, was dat een hele opgave. Voor ons, ouders, viel het ook bepaald niet mee om de kleintjes omhoog te helpen en tegelijkertijd Rutger te ondersteunen. We wilden echter allemaal, en vooral Rutger, heel graag het kasteel bekijken en dus moesten we de klim naar boven maken. Rutger deed zijn uiterste best en het lukte hem uiteindelijk, met onze hulp, om helemaal naar boven te klimmen.

Toen we boven aankwamen zagen we dat de enige weg terug naar beneden een nog veel smallere wenteltrap was. Hierdoor was het onmogelijk om voor Rutger uit te lopen en hem te ondersteunen. Bovendien had deze trap afgebrokkelde, schuine, zeer smalle treden; het was een onmogelijk obstakel voor Rutger. Via de trap die ons omhoog had gebracht zouden we wel terug naar beneden kunnen. Het probleem was echter dat daar een continue stroom mensen langs naar boven kwam. We konden echter ook onmogelijk voor de rest van de dag bovenop de kasteeltoren blijven staan… Ik besloot om de situatie uit te leggen – aan de mensen die omhoog kwamen – en te vragen of we, alsjeblieft, tegen de richting in naar beneden mochten met onze kinderen.

De reactie die ik van de Ierse en Engelse bezoekers kreeg was hartverwarmend; ze lieten ons door en vele mensen gaven Rutger nog een aai over zijn bol of een bemoedigend woord. Ik verontschuldigde me uiteraard, maar van alle kanten kreeg ik te horen dat men volledig begrip had voor onze moeilijke situatie. De enigen die geen begrip konden opbrengen, en kwaad reageerden, waren Nederlanders. Een Nederlands stel, wat in Ierland op vakantie was, vroeg zich hardop af waar wij het lef vandaan haalden om tegen de stroom in naar beneden te komen. Het feit dat er sprake was van overmacht kon hen niet milder stemmen.

Toen we weer buiten stonden realiseerde ik me hoe typisch Nederlands die reactie was en hoe symbolisch de hele situatie was voor ons leven in het algemeen. Doordat Rutger ‘anders’ is was het voor hem onmogelijk om aan de eisen van het schoolsysteem te voldoen. Als gezin moesten we daarom ‘tegen de stroom in’ en kozen we voor unschooling. Het is niet gemakkelijk om dingen anders te doen dan ‘normaal’ gevonden wordt, maar soms heb je geen andere keuze. Alhoewel Nederland bekend staat als een ruimdenkend land (en dat op vele fronten ook is) heeft de huidige leerplichtwetgeving, en de publieke opinie, bar weinig begrip voor mensen die zich genoodzaakt zien om ‘tegen de richting in te gaan’ op het gebied van onderwijs.. Wij hebben ervoor gekozen om ons nu in Ierland te vestigen waar we wel die ruimte krijgen en waar homeschooling zelfs een grondrecht is.