AMSTERDAM -  Mercedes Leon (45), moeder van vier, heeft haar twee oudste kinderen jarenlang thuisonderwijs gegeven. Ze vond dat haar zoon en dochter zich niet voldoende konden ontplooien in een gewone klas. Dan liever thuis, met koekjes, thee en een schema!

“In het begin vond ik het doodeng. Ik was er zenuwachtig van; de verantwoordelijkheid voor de scholing van mijn kinderen rustte nu opeens op mijn schouders. Inmiddels besef ik dat je kind naar school sturen en maar zien wat ervan komt, ook een beslissing is en verantwoordelijkheid met zich meebrengt.

Ik weet het nog goed, die eerste dag thuis. September 2006 was het, negen uur ’s ochtends, de thee en de koekjes stonden klaar, ik had een heel schema en we gingen ‘thuis naar school’. Uiteindelijk is dat allemaal heel anders gaan lopen…

Verloren tijd

Onze kinderen zijn nu zestien, veertien, elf en zeven jaar oud. Ze zijn ontzettend muzikaal, dat zijn mijn man en ik ook. Ze hebben telkens scholen bezocht waar ook ruimte was voor muzikaliteit en creativiteit. Tot mijn oudste zoon naar de middelbare school ging. Al snel zat hij in een stramien van half zeven opstaan, naar school, vier uur thuis, huiswerk maken en dan wilde hij nog minstens twee uur piano spelen. En dan was het: naar bed. En de volgende dag weer hetzelfde patroon.

Niet ons idee van een prettig en gezond leven. Onzindingen Op zo’n middelbare school, hij deed het vwo, worden alle kinderen in hetzelfde traject gestopt. Dertig kids van dezelfde leeftijd maar verder totaal verschillend, zitten in een lokaal met iemand die zegt wat ze moeten doen. Alsof ze allemaal gelijk zijn. Maar dat is niet zo. Er gaat enorm veel tijd verloren met onzindingen, met wachten, met pauzes, met tussenuren. Je zit acht uur op school en benut misschien een kwart van de tijd. De kinderen kunnen zich mijns inziens niet ontwikkelen zoals ze écht zijn, hun vaardigheden en talenten krijgen niet genoeg kans om naar buiten te komen.Het is massa-onderwijs.

"Mijn man is Nederlander en zag het eerst helemaal niet zitten."